Feeds:
Posts
Comments

თვეები გავიდა და მაინც ვერ შევძელი მისი მოშორება… გულიდან თუ ტვინიდან ამოღება… რამდენიც ვცადე რომ დავიწყებისთვის თუნდაც პირველი ნაბიჯი გადამედგა და საერთოდ არ მიმეწერა, მაშინ ჩნდებოდა თვითონ… არ ვიცი რატომ აკეთებს ამას, შეიძლება იმიტომ რომ თვითონაც ვერ ახერხებს ჩემს წაშლას, შეიძლება იმიტომ რომ მაინც ვეიმედები…

მისი შეცვლა ვერავინ შეძლო.. მთელი 5 დღის მანძილზე, ეთნოგრაფიულში ყველა იყო მის გარდა… ყველა ქერათმიანმა მიიქცია ჩემი ყურადღება, მაგრამ ის არ იყო და არც არავინ ჰგავდა მას..

მისთვის ალბათ ყველაზე მეტი შემეძლო გამეცა, სასაცილოა, მაგრამ მხოლოდ მისთვის ვახერხებდი დილის 8 საათზე გაღვიძებას, 6-ზე დაძინებული..

მიუხედავად იმისა რომ ახლაც ყოველ წუთს ვგრძნობ მის დადებით განწყობას, მაინც მენატრება მისი სითბო.. მისი თვალები, მისი თმა.. მისი ხმა, უმეტესად მოწყენილი და მოწუწუნე.. ყველაზე მეტად ის დრო მენატრება საათობით გვერდიგვერდ რომ ვისხედით და ვმესიჯობდით.. ალბათ არც იყო საჭირო ბევრი ლაპარაკი…

ზუსტად ასეთია, აჩრდილივით რომ დაგყვება თან

Advertisements

Lost

პერიოდულად ყველა რაღაცას ვკარგავთ.. სამსახურს, მობილურს, იმედს… ან საყვარელ ადამიანს…

გადის დრო და ყველაფერი იცვლება, გვაქვს ახალი სამსახური, ახალი მობილური, ვიღვიძებთ ახალი იმედებით ახალ საყვარელ ადამიანთან ერთად..

გუშინ კომპთან ვერ მოვხვდი… და ფურცელზე გავაკეთე ჩანაწერი… ვაკოპირებ უცვლელად…

პირველი დღეა.. იმიტომ რომ მანქანით გავედი ქალაქში ამდენი ხნის შემდეგ… ოთხი დღე ვითომ ბევრი არაფერი, მაგრამ ბევრი იყო ჩემთვის… ძალიან ბევრი დრო ფიქრისთვის..

მაგრამ ამდენი ხნის შემდეგ პირველად გამიჭირდა, როცა პლეხანოვისკენ არ გადავუხვიე.. ეს ისეთივე რიტუალი იყო ჩემთვის, როგორც დილის ყავა და სიგარეტი..

ჩავუწიე ფანჯარას, ციოდა.. ავუწიე მუსიკას, მოვუკიდე სიგარეტს და წავედი დიღმის ტრასით.. მანქანას ვწურავდი ჩემი ნერვებივით.. ნაცნობი შეგრძნება, გულზე ორი ხელის ძლიერი მოჭერის.. არ მეტირებოდა, არ ვიცი რატომ..

I am so sick of speaking words that no one understands, is it clear enough that you can’t leave your whole life all alone.. i can hear you in a whisper, but you can’t even hear me screaming..

დავატრიალე მცხეთაში და წამოვედი..

ბლოგის პოპულარიზაციისთვის კიდევ ერთი ნაბიჯის გადასადგმელად, ახლახანს დავრეგისტრირდი facebook-ზე და დავიმატე ყველა, ვინც საიტმა შემომთავაზა.

დაახლოებით 15ამდე ადამიანთან მქონდა ზუსტად იდენტური დიალოგი:

– რომელი ხარ?
– ნაცნობი არავინ, უბრალოდ friend-ებს ვიმატებ.
– გასაგებია, ფორუმელი ხარ?
– რომელი ფორუმი?
– .ge (ერთერთისგან მოხსენიებული იყო როგორც “ლეგენდარული ფორუმი”)
-არა, შიგადაშიგ ვკითხულობ.
– კარგი

🙂
ნუ ეს დასაწყისი, მერე ხან როგორ ხან როგორ 🙂

ესეიგი… რამხელა ძალა აქვს ფორუმს 🙂

მაპატიეთ ვისაც მოგატყუეთ, ფორუმელი ვარ 🙂

პ.ს. 15 წუთის მანძილზე 40 friend მყავს უკვე.

:2love: პოსტი

არ ვიცი რატომ და რაც მთავარია როგორ მოხდა ასე.
რამ ამაცანცარა ამ ასაკში და რამ შემაყვარა…
მაგრამ თავს ცუდად არ ვგრძნობ, პირიქით, რატომღაც მიხარია რომ თენდება, აღარ მჭირდება იმდენი ძილი, მიხარია რომ არის ვიღაც, ვინც ყოველ წამს ელოდება ჩემს ზარს თუ მესიჯს თუ ხმის გაგებას.
მიხარია რომ არის ვიღაც ვისაც ამ კონკრეტულ მომენტში სჭირდება ჩემი არსებობა. რაში სჭირდება კაცმა არ იცის მაგრამ, მერე რა?

მეც მჭირდება. აი ამიტომაც შემიყვარდა.
გამოჩნდა ზუსტად მაშინ როცა მისი არსებობა თურმე მჭირდებოდა და არ ვიცოდი.

აი ზუსტად მასთან ერთად მინდა მოვხვდე მანჰეტენზე “ჩემს” “დანიელში”.

რათქმაუნდა ზუსტად ვიცი რომ ეს არასდროს მოხდება, მარა მერე რა? მთავარია რომ ხანდახან არის მომენტი როცა ზუსტად შევიგრძნობ იმას, რასაც შეიძლება იქ ვგრძნობდე. და მანჰეტენსაც უკვე ობიექტური თუ სუბიექტური მიზეზების გამო, ჩემი თბილისი მირჩევნია.
იმიტომ რომ ის აქ არის.
იმიტომ რომ მე აქ ვარ.
და იმიტომ რომ ჩვენ ერთად ვართ.

ვიცი რომ ამგვარი ტიპის ჩანაწერები არც ისე საინტერესოა მკითხველისთვის.. მაგრამ მინდა რომ ვწერო… სქიფ ით 🙂

ეს რათქმაუნდა არაფრით საინტერესო და გამორჩეული პოსტი არ იქნებოდა, რომ არა ის ფაქტი რომ…
ჩემი სოციალური სტატუსი married არის.. და პოსტი იმ ერთადერთ მეორე ნახევარს არ ეძღვნება…
ამას არ ქვია ტრადიციული love triangle..
ეს ალბათ უფრო კვადრატია.. ისევ და ისევ გასაგები მიზეზების გამო.. არც ის არის single სტატუსით

რატომღაც არცერთი არ ვატარებთ საქორწინო ბეჭედს

რატომღაც არცერთი არ ვატარებთ საქორწინო ბეჭედს

(non)alc-OH-olic

მიყვარს დალევა..
არადა თავს ლოთად არ ვთვლი…
თუმცა გამოდის რომ კვირაში 5 დღე მაინც ვსვამ…
მაგრამ არა, ლოთი არ ვარ…
უბრალოდ მიყვარს დალევა…
drunk_woman_small
რატომ მგონია რომ ლოთი არ ვარ…
იმიტომ რომ ჩემთვის სულერთი არ არის როდის, სად და რას დავლევ…

ყველაფრისთვის მჭირდება სიტუაცია.. Continue Reading »

მოლოდინი

დღეს თბილისობაა. ბავშვობაში მიხაროდა ეს დღე, მახსოვს მხოლოდ იმით რომ ვჭამდი ბევრ წაბლს, პირველად ვჭამდი ჩურჩხელას და მიყვარდა რიყეზე მწვადი.
ახლა ვთვლი რომ სულელური “დღესასწაულია”, მაგრამ სამაგიეროდ კარგი მიზეზია დასალევად. თანაც შაბათია და მძიმე სამუშაო კვირა დამთავრდა.

ვზივარ ეხლა სახლში და ველოდები გოგოს, და ვფიქრობ რომ რაღაც გამოვა.

ადრე თითქოს გვქონდა სექსის მცდელობა, მაგრამ მაინც ვერ იყო კარგი, თუ კარგად.
ალბათ სასმელის დოზას გააჩნია.

საქმე იმაშია, რომ ორივემ ვიცით რა გვინდა, ისიც ვიცით რომ გვინდა, მაგრამ რატომღაც არასდროს არ მთავრდება ისე რომ ჯამში ერთად დავრჩეთ. შეიძლება უბრალოდ მოგვწონს ის, რომ გვინდა და არც მოგვეწონოს ის, რაც დავუშვათ გვექნება.

შეგატყობინებთ რა მოხდება 🙂

მაქვს ჭაჭა, ლუდი, კონიაკი.
სასმელზე ცალკე პოსტს გავაკეთებ აუცილებლად.

ხარისხიანი ბლოგის კეთებას ნელნელა ვსწავლობ. ამიტომაც მთლად სურათებით და ლამაზად გაფორმებული პოსტები არ გამომივა ჯერ. დროც არ მაქვს რომ ჩავუჯდე და ყველა ფუნქცია ვნახო.

ღამით დავწერ შეპირებულ პოსტს სასმელზე.

ვის ვპირდები ჯერ კი არ ვიცი, იმიტომ რომ ჯერ სავარაუდოდ არცერთი მკითხველი არ მყავს.

მაგრამ გამოჩნდება ვინმე, და ვოტ, welcome

აქამდე არ ვყოფილვარ აქტიური ბლოგერი, თუმცა იდეა მომივიდა სვითის ერთერთი პოსტიდან, უფრო ზუსტად #55 რჩევიდან და გადავწყვიტე რომ რატომაც არა…
დავწერ ყველაფერს რისი დაწერაც მინდა და ყველას ვეტყვი იმას რასაც მასზე, ან ზოგადად ვფიქრობ…

იმიტომ არ გამისაიდუმლოებია რომ პირადად მერიდება ვინმესთვის რამის თქმა..

არა, უბრალოდ მაინტერესებს რამდენად კარგი გამოვა ეს ყველაფერი.

ესეც გაცნობის პოსტი… ესეიგი ვლაპარაკობ და ვწერ ყველაზე და ყველაფერზე.

ეს პოსტი არ ითვლება. ტესტ ვერსიაა, მერე წავშლი.